ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

Autor uwagi: Sylwia Daniluk
Organizacja:
Kategoria: Opieka wytchnieniowa

Pliki: Pobierz załączone pliki

Propozycja:

W załączniku ponownie przesyłam propozycję zmian, chodzi o ułatwienie opiekunom ON powrót do pracy. Na wypadek gdyby z załącznikiem były problemy, wklejam też swoją propozycję poniżej. Sylwia i Grzegorz Daniluk Lublin, 15.06.2017 r. ul. Kameralna 5/74 20-864 Lublin

Pani Elżbieta Rafalska Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej

Szanowna Pani Minister, W związku z trwającymi konsultacjami społecznymi, będąc rodzicami ciężko chorego dziecka, przesyłamy nasze uwagi dotyczące aktywizacji zawodowej opiekunów osób niepełnosprawnych, bezpośrednio związane z ustawą z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz.U. z 2013 r. poz. 1457)

Zwracamy się z prośbą o rozważenie możliwości zmiany ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 w punkcie dotyczącym wieku dziecka objętego opieką osoby zatrudnionej na podstawie umowy uaktywniającej, gdy dziecko posiada orzeczenie o niepełnosprawności.

Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz.U. z 2013 r. poz. 1457) stanowi, iż niania sprawuje opiekę nad dziećmi w wieku od ukończenia 20 tygodnia życia do końca roku szkolnego, w którym dziecko ukończy 3 rok życia lub w przypadku, gdy niemożliwe lub utrudnione jest objęcie dziecka wychowaniem przedszkolnym – 4 rok życia. Powyższy dokument nie przewiduje przypadku, gdy opieką objęte ma być dziecko niepełnosprawne, które ze względu na poważny uszczerbek na zdrowiu nie kwalifikuje się do wychowania przedszkolnego, specjalnego ani pobytu dziennego w ośrodkach adaptacyjnych dla dzieci specjalnej troski. W przypadku gdy stan dziecka nie daje nadziei na poprawę, natomiast nakłady finansowe potrzebne na leczenie i rehabilitację zmuszają oboje rodziców do podjęcia pracy, osobą opiekującą się dzieckiem może być np. babcia, zatrudniona na podstawie umowy uaktywniającej. Maksymalny wiek dziecka wskazany w ustawie i określony na 4 lata w przypadku dziecka z ciężkim rodzajem niepełnosprawności nie jest żadnym rozwiązaniem dla rodziców próbujących sprostać wydatkom związanym z niepełnosprawnością dziecka i jednocześnie zapewnić mu najlepszą opiekę. W sytuacji gdy niania (babcia dziecka) nie ma ustalonych praw do emerytury i na podstawie umowy uaktywniającej chciałaby korzystać z ubezpieczenia emerytalnego i rentowego, wiek dziecka ma tu istotne znaczenie. Jesteśmy rodzicami niepełnosprawnego dziecka. Aleksander ma obecnie 4 lata i choruje na ciężką postać Mózgowego Porażenia Dziecięcego. Zmaga się z niepełnosprawnością sprzężoną, przez co wymaga stałej opieki w warunkach domowych. Chcielibyśmy zaangażować do opieki nad synem babcię dziecka, jednak ze względu na fakt, iż pozostaje ona w stosunku pracy i dopiero za 5 lat nabędzie prawa emerytalne, jest to niemożliwe. Bezpłatny urlop wychowawczy, na którym obecnie przebywa mama dziecka również nie jest dobrym rozwiązaniem, gdyż konieczność intensywnej rehabilitacji oraz zakup leków generują wysokie koszty, którym nie jest w stanie sprostać ojciec dziecka. Wyjściem z tej sytuacji może być podjęcie pracy przez oboje rodziców, wiąże się to jednak z koniecznością zapewnienia dziecku odpowiedniej opieki. Co prawda Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 daje możliwość zatrudnienia niani, lecz limit wieku dziecka jest określony na 4 lata. W sytuacji wychowywania dziecka niepełnosprawnego wiadomym jest, iż taka opieka będzie konieczna również po tym okresie.

Rozwiązaniem tej sytuacji może być rozszerzenie zapisu w w/w ustawie o możliwość zatrudnienia niani na podstawie umowy uaktywniającej również do opieki nad dziećmi, które ukończyły 4 lata i posiadają orzeczenie o niepełnosprawności.

W ogólnym rozrachunku takie rozwiązanie nie pociąga za sobą większych kosztów ekonomicznych dla Skarbu Państwa, a daje wiele korzyści, wśród których należy wymienić następujące:

  1. Koszty Skarbu Państwa w wypadku zatrudniania niani na umowie uaktywniającej są niższe niż w wypadku rezygnacji matki z pracy i konieczności wypłacania jej świadczenia pielęgnacyjnego;
  2. Daje możliwość kontynuacji okresu składkowego osobie w wieku przedemerytalnym zatrudnionym do opieki nad dzieckiem;
  3. Daje możliwość aktywizacji osobie bezrobotnej;
  4. Daje możliwość powrotu do pracy rodzicowi, co wiąże się z wpływem do budżetu państwa podatków oraz składek na ubezpieczenie społeczne. W tym kontekście zwrócić należy również uwagę na sytuację rodziców rezygnujących z pracy w celu sprawowania osobistej opieki nad chorymi dziećmi. Są oni objęci pomocą Państwa, jednak tylko do momentu śmierci dziecka. Pozostając przez kilka czy kilkanaście lat poza rynkiem pracy, rodzice mają w późniejszym okresie ogromne problemy z zatrudnieniem. Dlatego wydaje się, że celem Państwa powinno być utrzymywanie aktywności zawodowej takich rodziców.

W związku z powyższym zwracamy się z prośbą o rozważenie możliwości zmiany ustawy (Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3) w punkcie dotyczącym wieku dziecka objętego opieką osoby zatrudnionej na podstawie umowy uaktywniającej, gdy dziecko posiada orzeczenie o niepełnosprawności i ze względu na stan zdrowia nie kwalifikuje się do wychowania przedszkolnego, specjalnego ani pobytu dziennego w ośrodkach adaptacyjnych dla dzieci specjalnej troski.;;,

<< Powrót do listy uwag