ustawa o pomocy społecznej

Autor uwagi: Rozetta Michnik
Organizacja:
Kategoria: ŚDS

Pliki: Pobierz załączone pliki

Propozycja:

Bielsko-Biała, 20.10.2017r. Propozycje zmian do projektu ustawy 'Za życiem' dotyczące usprawnienia organizacji pracy ośrodków wsparcia dziennego - środowiskowych domów samopomocy: 1. zagwarantowanie doszacowanej, istotnie wyższej niż obecnie kwoty dotacji przypadającej na jednego podopiecznego. Na dzień dzisiejszy kwota dotacji (1268zł/os/mies.) nie pozwala na zatrudnienie kadry wspomagającej proces terapeutyczny. Nie ma środków na zatrudnienie opiekunów, pomocy czy dodatkowych terapeutów, którzy wspomagaliby kadrę w czynnościach pielęgnacyjnych z osobami ze sprzężoną niepełnosprawnością. Istnieje potrzeba dodatkowego wsparcia dla osób z autyzmem oraz tych, które przejawiają zaburzenia w zachowaniu lub/i wymagają pełnego nadzoru 1:1 np. z powodu lekoopornej epilepsji, kompulsywnych, nieakceptowalnych społecznie zachowań czy agresji. Niska kwota dotacji powoduje, że personel terapeutyczny zarabia bardzo mało. Obecnie w mojej placówce stawka zasadnicza terapeuty z kilkunastoletnim stażem wynosi 2.150 zł., co powoduje, że terapeuci masowo odchodzą do placówek oświatowych, w których na starcie zarabiają znacznie więcej za istotnie mniejsze pensum godzin. Rotacja personelu znacznie utrudnia proces terapeutyczny. Osoby z upośledzeniem intelektualnym i niepełnosprawnościami sprzężonymi niezwykle źle znoszą zmiany personalne. Przywiązanie i bliskie relacje z terapeutami są elementami budującymi istotę rehabilitacji społecznej i zawodowej. Ponadto obecne niskie kwoty na utrzymanie osób z wielorakimi niepełnosprawnościami w ośrodku wsparcia dziennego nie pozwalają nam na zagwarantowanie transportu podopiecznym. Osoby ze znacznym stopniem niepełnosprawności najczęściej nie są zdolne do samodzielnego przemieszczania się po mieście czy powiecie. Ich ograniczenia mentalne zwyczajnie Im to uniemożliwiają, a rodzice/opiekunowi prawni tych osób są w podeszłym wieku, często to osoby 70-cio letnie i starsze, które nie są zdolne wziąć na siebie ten trud. Najczęściej brak transportu oznacza izolację społeczną i pozostanie w domu.

  1. Utworzenie dodatkowych typów domów samopomocy. Istnieje potrzeba powstania placówek dla: • osób z upośledzeniem intelektualnym i z zaburzeniami w zachowaniu (agresja, autoagresja, niedostosowanie społeczne, kompulsywne zachowania seksualne i inn.), • osób wymagających pielęgnacji i innych czynności wspomagających, np. dla osób ze stomią, osób cewnikowanych, pampersowanych, przebywających całodobowo na wózkach inwalidzkich bez możliwości pionizacji, i inn. Wspomniane osoby przed pozyskaniem miejsc w śds korzystały ze wsparcia systemu oświaty, który zapewniał Im pobyt w małolicznych, często 2 lub 4 osobowych grupach przy stałym współudziale 2 nauczycieli i pomocy. Zafunkcjonowanie w grupie 5-7 osobowej, pod nadzorem jednego terapeuty jest często niemożliwe czy wręcz niebezpieczne.
    1. Odstąpienie od zasady, że Dom może mieć maksymalnie 120 miejsc dla osób z niepełnosprawnościami przy rozbudowanej infrastrukturze. Obecnie prowadzę placówkę typu B dla 120 osób, które regularnie uczestniczą w zajęciach usprawniających w 4 budynkach rozmieszczonych na terenie Powiatu Bielskiego i miasta Bielsko-Biała. Nie widzę przeciwwskazań do rozbudowania już istniejącej bazy, a potrzeby wskazują na konieczność dotarcia z ofertą do miejsc oddalonych od miasta. Łatwiej zarządzać większą jednostką, łatwiej o logistykę transportu i organizację zastępstw w pionie terapeutycznym mając większy obszar oddziaływań. Łatwiej również korzystać z już wypracowanego systemu zarządzania niż tworzyć kolejne małe jednostki. W mojej opinii zasadnym byłoby dostosowanie wymogów ministerialnych do realiów konkretnej placówki i zindywidualizowanie podejścia w tym temacie, w oparciu o realne potrzeby, koszty i możliwe do pozyskania oszczędności.
    2. Umożliwienie skorzystania z podwyższonej dotacji na rzecz osób ze spektrum autyzmu i z niepełnosprawnościami sprzężonymi celem zabezpieczenia Ich zwiększonych potrzeb opiekuńczych nie może być zależne na dzień dzisiejszy od posiadanych wpisów w orzeczeniu z ZOON dlatego, że: - wiele osób zwyczajnie nie posiada takiego orzeczenia i posługuje się orzeczeniami ZUS-owskimi, które jak wiadomo nie mają kodów, - osoby posiadające znaczny stopień niepełnosprawności wraz ze wskazaniem koniecznej stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji z kodem 10-N, to najczęściej nasi najbardziej wymagający klienci. Mają bezsprzecznie sprzężoną niepełnosprawność, często ruchową, intelektualną, związaną z układem trawiennym i w wielu przypadkach nie są zdolne do komunikacji werbalnej i pozawerbalnej, ale tych dysfunkcji zespoły ZOON nie uwzględniły przed laty. Te i inne osoby ze znacznym stopniem niepełnosprawności będą wymagały ponownego stawiennictwa w ZOON z tytułu tzw. pogorszenia stanu zdrowia, co bezsprzecznie naraża rodziny na kłopot, koszt i niepotrzebny stres. Cała ta procedura bardzo przesuwa w czasie możliwość posłużenia się nowym orzeczeniem, a z mojego punktu widzenia jako osoby zarządzającej śds-em – znacząco odsuwa możliwość pozyskania zwiększonej dotacji na najbardziej potrzebującego podopiecznego. 5. Ujednolicenie dokumentacji Obecnie posługujemy się dokumentacjami autorskimi. W mojej ocenie jest to mądrze prowadzone, jednak dokumentacja jest różnie oceniana przez osoby kontrolujące nasze placówki. Pojawiają się często bezzasadne sugestie, niekoniecznie merytoryczne, niektórym kontrolującym nasze pomysły się podobają, a innym nie. Uważam, że zasadnym jest ujednolicenie dokumentacji i wypracowanie spójnego, merytorycznego systemu po konsultacjach z osobami zarządzającymi środowiskowymi domami samopomocy. Z wyrazami szacunku Rozetta Michnik Dyrektor Środowiskowego Domu Samopomocy 'Centrum' 43-300 Bielsko-Biała ul.Sobieskiego 158 tel./fax 33/812 65 06 kom. 728 316 707 sdscentrum@op.pl www.sdscentrum.edupage.org
<< Powrót do listy uwag